จริงๆแล้ว...

ฉันรักใครไม่เป็น

หรือมันเป็นเพราะ ฉันรักใครไม่ได้อีกแล้ว

มากกว่ากันนะ?

ผ่านมา 4 ปีแล้วกับรั้วมหาวิทยาลัยที่เคยเป็นที่ๆไม่ปรารถนา

แต่ก็อยู่มาได้...ท่ามกลางความรู้สึกในหลายๆรูปแบบ

และคำจำกัดความที่เคยได้ยินจากรุ่นพี่คนหนึ่ง "อะไรที่ไม่เคยทำ ให้รีบทำซะ (แล้วจะได้ทำ)"

มันก็จริง...

เคยรักใครคนหนึ่งมาก และมันเป็นรักเพียงข้างเดียวที่ทั้งเจ็บปวด และมีความสุข

สุขที่ได้รัก ได้ห่วง ได้มีความรู้สึกดีๆ แต่เจ็บ ตรงที่ทุกอย่างมันไม่สวยงาม

มันถูกใช้เวลาเพียง 69 วัน แต่มันคือรักที่รักที่สุด

รักครั้งแรกเพียงครั้งเดียว และมันคือรักจริง...ที่ปรารถนาดี

แล้วมันเกิดอะไรขึ้นกับชีวิต?

69 วันที่ผิดหวังกับความรักครั้งนั้น

ฉันรักใครไม่เป็นอีกเลย

ไม่มีความสุข ไม่มีความปรารถนาดี ไม่มีความห่วงใย

มีแต่การหึงหวง การอยากครอบครอง การผูกมัด และการปล่อยวาง

ซึ่งสุดท้ายแล้ว มันไม่มีอะไรยั่งยืน แม้แต่ความรู้สึกของตัวเอง

ปรารถนาให้ผู้อื่นได้เจ็บปวด เหมือนอย่างที่ตัวเองเป็น

หวาดระแวงถึงความนอกใจ เหมือนอย่างที่ตัวเองทำ

...ไม่มีความสวยงามเกิดขึ้นได้อีกเลย...

ความหวังพังทลาย ชีวิตของความเป็นผู้ใหญ่มันโหดร้าย และไม่สวยงาม

ไม่ราบรื่น ไม่สดใส ไม่สว่างไสว ไม่เห็นอนาคต ไม่จรรโลงใจ ไม่มีอะไรดี

มันจะเป็นแบบนี้ต่อไปหรือเปล่า?

ชีวิตยังปรารถนาที่จะมองเห็นถึงความสุข มันจะยังพอมีหวังอยู่หรือเปล่า?

ท่ามกลางความงดงามของสภาพแวดล้อม ทำไมมันรู้สึกเหมือนมีควันหมอกพาดผ่านบังตา

4 ปีที่ผ่านมา...69 วันที่ได้รักเธอ...สูญเสียความรู้สึกรักอันแท้จริงตลอดกาล

ไม่สามารถรักเธอได้อีกต่อไป หรือแม้แต่ใครๆ ก็คงจะรักไม่ได้อีกแล้ว

ไม่มีความรัก...มีแต่ความรู้สึกเจ็บปวด

ไม่มีความสุข...มีแต่ความหวังอันลมๆแล้งๆ

...มีหัวใจไว้เพื่ออะไร ถ้าหากมันรับรู้ได้เพียงความรู้สึกที่คอยแต่จะบั่นทอนตัวมันเอง...

 

 

 

 

 

 

ถ้าทุกอย่างมันจะเลวร้ายไปมากกว่านี้...ก็จะเฝ้ารอวันหนึ่ง

ปรารถนาเพียงซักวัน ที่ความสุขมันจะแทนที่ขึ้นมาได้บ้าง ความหวังจะเปล่งประกาย ณ จุดใดมาบ้าง

ยังคงเดินทางต่อไป...

edit @ 30 Aug 2008 00:51:42 by MAsaya SOULLOVE ฟื้นคืนชีพ